در آزمایشگاه های زیستی یکی از لوازم پرمصرف، میکروتیوب ها هستند که لوله هایی به شکل مخروط اند. میکروتیوب 0.2 میلی‌لیتری یک تیوب کوچک و سبک برای نگه‌داری یا انجام واکنش‌های بسیار کم‌حجم است که بیشتر در کارهای مولکولی به‌کار می‌رود. حجم اسمی آن 0.2ml است، اما در عمل شکل بدنه و فضای زیر درِ تیوب می‌تواند بر حجم مؤثر قابل استفاده اثر بگذارد. این وسیله ها از جنس پلاستیکی و از ترکیب پلیمر (پروپیلن) بوده و دارای درب پلی اتیلنی می باشند. درب این وسیله به صورت جدا یا چسبیده به بدنه است و به راحتی باز و بسته می شود و دارای قفل ایمنی است. داشتن این نوع درب باعث می شود که هنگام سانتریفیوژ نمونه از داخل آن بیرون نریزد. این درب ها به دو شکل تخت و محدب هستند که نوع محدب آن، کاربرد بیشتری دارد چون تبخیر ماده درون آن با این مدل طراحی کمترین حد است. هنگام بستن درب آن صدایی شبیه کلیک شنیده می شود که نشانه چفت شدن درب است.
محصولات مرتبط
میکروتیوب 0.2 چیست و چه کاربردهای ازمایشگاهی دارد؟
میکروتیوب 0.2 چیست و چرا در بسیاری از کارهای مولکولی به یک ابزار استاندارد تبدیل شده است؟ در این مقاله، علاوه بر آشنایی با ساختار و ویژگی‌های فیزیکی این تیوب کوچک، می‌بینید که در چه آزمایش‌هایی کاربرد دارد و هنگام انتخاب محلول ذخیره سازی سایز میکروتیوب باید به چه نکاتی توجه کرد. هدف این راهنما کمک به دانشجویان و تکنسین‌هاست تا انتخابی دقیق‌تر و کم‌خطاتر داشت.
وپژگی انواع میکروتیوب 0.2
در انتخاب میکروتیوب 0.2 میلی‌لیتری، جنس بدنه اولین معیار عملی است. پلی‌پروپیلن رایج‌ترین گزینه است چون در برابر گرمایش، سردسازی و بسیاری از مواد آزمایشگاهی پایداری خوبی دارد؛ پلی‌اتیلن هم در بعضی کاربردهای نگه‌داری کوتاه‌مدت دیده می‌شود، اما معمولاً برای کارهای حرارتی و مولکولی انتخاب اصلی نیست. از نظر استریلیتی، مدل‌های استریل یا نمونه‌های بدون RNase/DNase برای کارهای حساس ارزش بیشتری دارند، چون خطر تخریب اسیدهای نوکلئیک و آلودگی متقاطع را کم می‌کنند. اگر قرار است نمونه‌های ژنتیکی، آنزیم‌ها یا محلول‌های کم‌حجم نگه‌داری شوند، این ویژگی‌ها باید در اولویت باشند. طراحی در یا کپ هم مهم است: درِ تخت برای برخی ترموسایکلرها و درِ محدب برای کاهش تماس مستقیم و چسبیدن به سطوح داخلی کاربرد دارد. باید پیش از خرید، سازگاری تیوب با بلوک دستگاه، هولدر، سانتریفیوژ و رک‌های رایج بررسی شود تا بسته‌شدن کامل در و نشستن درست تیوب روی شیارها تضمین شود.
- استریل: مناسب نمونه‌هایی که حساسیت آلودگی در آن‌ها بالاست.
- بدون RNase/DNase: برای کارهای مولکولی و ذخیره نمونه‌های نوکلئیک‌اسیدی مناسب‌تر است.
- درِ تخت: انتخاب رایج برای بسیاری از دستگاه‌های حرارتی.
- درِ محدب: کمک می‌کند تماس و فشار ناخواسته روی سطح در کاهش یابد.
- سازگاری ابعادی: باید با رک، هولدر و دستگاه‌های موجود در آزمایشگاه هماهنگ باشد.
کاربرد میکروتیوب 0.2 میلی‌لیتری در واکنش‌های مولکولی و PCR
در کارهای مولکولی، میکروتیوب 0.2 میلی‌لیتری بیشترین هماهنگی را با چرخه‌های حرارتی سریع و حجم‌های کم دارد. این تیوب برای PCR، qPCR و آماده‌سازی مستر میکس‌هایی که باید یکنواخت گرم و سرد شوند، انتخاب رایجی است زیرا جرم کم و دیواره نازک آن تبادل حرارتی را بهتر می‌کند. در عمل، همین انتقال حرارت بهتر به کاهش اختلاف دما بین دیواره و محتویات تیوب کمک می‌کند و از نوسان‌های ناخواسته در واکنش می‌کاهد. وقتی حجم واکنش پایین است، حتی مقدار کمی تبخیر یا گرم‌شدن غیریکنواخت می‌تواند روی بازده و اختصاصیت اثر بگذارد؛ به همین دلیل، فرم 0.2 میلی‌لیتری برای واکنش‌های حساس عملکرد مطمئن‌تری دارد. برای تکنسین‌ها، مزیت دیگر این اندازه، سازگاری آن با استریپ‌تیوب‌ها و پلیت‌های متناظر است که چیدمان تعداد زیادی واکنش را ساده‌تر می‌کند. این موضوع در تست‌های تشخیصی، غربالگری نمونه‌ها و کارهای آموزشی که تکرارپذیری و سرعت آماده‌سازی مهم است، ارزش عملی زیادی دارد. با این حال، باید حجم واکنش متناسب با طراحی آزمایش انتخاب شود؛ اگر تیوب بیش از حد پر یا خیلی خالی باشد، کیفیت انتقال حرارت و کنترل تبخیر افت می‌کند. در نتیجه، این اندازه زمانی بهترین کارایی را دارد که با پروتکل کم‌حجم، درب‌بندی مناسب و دستگاه سازگار استفاده شود.
نکات عملی ذخیره‌سازی و جلوگیری از آلودگی نمونه در میکروتیوب 0.2 میلی‌لیتری
قبل از انتقال نمونه، تیوب باید تمیز، خشک و در صورت نیاز استریل باشد تا منبع آلودگی از همان ابتدا حذف شود. برای کارهای حساس، استفاده از تیوب‌های آماده و بسته‌بندی‌شده بهتر از تیوب‌هایی است که چند بار باز و بسته شده‌اند، چون تماس با هوا و سطوح محیطی خطر ورود ذرات و میکروارگانیسم‌ها را بالا می‌برد. در زمان کار، درِ تیوب را فقط در لحظه لازم باز کنید و از قرار دادن طولانی‌مدت آن روی میز خودداری کنید. نوک سمپلر باید هر بار نو و متناسب با حجم کار انتخاب شود تا انتقال متقاطع نمونه‌ها رخ ندهد. همچنین بهتر است از تماس دست، دستکش آلوده و سطوح ناپاک با لبه در یا دهانه تیوب پرهیز شود. پیش از ذخیره‌سازی، نمونه را تا حد ممکن یکنواخت کنید و اگر ذرات معلق یا رسوب دارد، آن را طبق روش آزمایشگاه آماده‌سازی کنید تا بعداً باعث ناهمگنی یا گرفتگی در مرحله بعد نشود. برای نگه‌داری کوتاه‌مدت، تقسیم نمونه به حجم‌های کوچک‌تر در چند تیوب 0.2 میلی‌لیتری از باز و بسته شدن مکرر یک تیوب اصلی جلوگیری می‌کند و کیفیت نمونه را بهتر حفظ می‌کند. اگر نمونه قرار است حساس بماند، برچسب‌گذاری واضح و بستن کامل در هر نوبت مهم‌تر از سرعت کار است؛ یک خطای کوچک در جابه‌جایی می‌تواند کل سری نمونه را آلوده کند.
دیدگاه خود را بنویسید